Gra edukacyjna

Zgłaszanie awarii

Przeciwdziałanie wykluczeniu cyfrowemu w Gminie Raniżów

zgłaszanie awarii pod numerem:

 

17 2500811

 

Kontakt

Urząd Gminy Raniżów

Rynek 6, 36-130 Ranizów

 

tel. 17 2285034

fax 17 2285365

 

Poniedziałek 7:30 - 15:30

Wtorek 7:30 - 15:30

Środa 7:30 - 15:30

Czwartek 7:30 - 15:30

Piątek 7:30 - 15:30

 

Nr konta:

 

Bank Spółdzielczy Głogów Młp.

23 9159 1049 2002 1000 0130 0005

Historia

 

Obszary w widłach Wisły i Sanu były we wczesnym średniowieczu pokryte zwartym kompleksem Puszczy Sandomierskiej. W XIV wieku pojawiają się pierwsze udokumentowane Ľródłami osady w głębokich, puszczańskich ostępach. Zakładano je na tzw. surowym korzeniu, po uprzednim wykarczowaniu fragmentów lasu. Raniżów był wsią królewską. Prawdopodobnie Kazimierz Wielki zbudował tu niewielki, myśliwski zameczek. Obfitość zwierzyny w okolicznych lasach sprawiała, że organizowano tu częste łowy z udziałem monarchy, a potem Władysława Jagiełły i kolejnych władców.

Wówczas to została lokowana wieś Doblowa. Dokument lokacyjny został wydany w Opatowie. Na jego mocy król Kazimierz Wielki zezwolił Stefanowi i Piotrowi z Chmielowa (wsi królewskiej należącej do parafii w Miechowie) założyć wieś Doblowę „locandi villam in silva nostra dicta Doblowa circa Ramizow, iure Theutonico Maideburgensi”, w obecności Piotra kasztelana wołyńskiego, Dobiesława kasztelana Wojnicy, Pełki kasztelana Zawichostu. Wsią tą lokowaną na prawie niemieckim jest istniejąca do dziś, chociaż pod inną nazwą Wola Raniżowska. W dokumencie tym z 1366 roku mamy pierwszą wzmiankę Ľródlaną na temat Raniżowa. W dokumencie erekcyjnym parafii Łąka z dnia 13 lutego 1409 roku jako świadek występuje „Szeteslao plebano de Ranissov” (de Ramischow). Oba te dokumenty świadczą, że Raniżów jest najstarszą osadą na naszym terenie, i że wraz z Wolą Raniżowską, do połowy XVI wieku, były jedynymi prawnie potwierdzonymi wsiami w tej części Puszczy Sandomierskiej.

Nasilenie osadnictwa przypadało na wiek XVI. Wieś Ossówka - Zielonka została założona na mocy przywileju królewskiego Zygmunta Augusta wydanego w Lublinie 2 stycznia 1568 roku. Lokowana była przez Stanisława Studzieńskiego u zbiegu rzek Markowy Potok i Turki, dopływu Zyzogi. Ówczesny właściciel Sokołowa Jan z Pilczy chciał udaremnić założenie wsi poprzez czynny opór wraz ze swymi ludźmi. Jednak to się nie powiodło i w początkach XVII stulecia było w tej osadzie 21 kmieci na 14 łanach, 5 łanów pustych oraz wójtostwo na 6 łanach.

Kolejnymi nowo powstającymi osadami na tych terenach były Mazury i Staniszewskie, których utworzenie, na podstawie dokumentów dotyczących parafii raniżowskiej możemy określić na koniec XVII wieku.

Tereny Raniżowa zostały zasiedlone już od XIV stulecia rodzimymi siłami osadniczymi. Od XV wieku w pobliże królewskich wsi Raniżowa i Woli Raniżowskiej zaczęła przyciągać ludność wołoska napływająca z Karpat na zimę celem wypasu owiec w lasach nizinnych, a niekiedy też w celu osiedlenia się na stałe. Obok grupy wołoskiej kolonizatorami tutejszych terenów byli również Mazurzy, najprawdopodobniej od XVI wieku. Osiedlili się większą grupą na terenie wsi Zielonka i Mazury. W dalszej kolejności puszcza stała się miejscem przymusowego osadnictwa jeńców wojennych, w czasie trwania wojen obronnych na przełomie XVI - XVIII wieku. Mieszanka kulturowo-etnograficzna tej ludności doprowadziła z czasem do wytworzenia odrębnej grupy mieszkańców puszczy zwanej Lasowiakami.

Raniżów dość szybko stał się lokalnym centrum rzemiosła i handlu, zwłaszcza po uzyskaniu przywileju na organizowanie cotygodniowych targów. Po I rozbiorze Polski w 1772 roku, Raniżów znalazł się w zaborze austriackim. Włączona do monarchii Galicja poddana została wzmożonym procesom germanizacyjnym. W 1783 roku w Raniżowie powstała kolonia niemiecka Ranischau, zlokalizowana przy drodze w kierunku Woli Raniżowskiej. Wzniesiono zbór i kilka obiektów użyteczności publicznej. W 1890 roku, w samym Raniżowie, na 1465 mieszkańców było 271 Żydów i tylko 11 Niemców, zaś w koloni Ranischau mieszkało 376 osób, w tym 206 Niemców, 70 Żydów i 100 Polaków. Koloniści niemieccy utrzymywali się do II wojny światowej. Ludność żydowską w 1940 roku nakazem władz okupacyjnych wysiedlono z Raniżowa i okolicznych miejscowości, początkowo do getta w Sokołowie, następnie do Rzeszowa.

Po II wojnie światowej Raniżów był siedzibą władz gromadzkich, by w roku 1973 stać się gminą w kształcie administracyjnym, jak obecnie, zajmując powierzchnię 97 km2. Do roku 1990 skład tworzą sołectwa: Raniżów, Wola Raniżowska, Staniszewskie, Zielonka, Mazury, Korczowiska, Poręby Wolskie. W dniu 28 grudnia 1990 roku sołectwo Zielonka uchwałą Rady Gminy nr X/32/90 zostaje podzielone na 2 sołectwa: Zielonka i Posuchy. Administracyjnie (numeracja domów) Poręby Wolskie należą do miejscowości Wola Raniżowska a Posuchy do Zielonki.